19 Ağustos 2012 Pazar

Hayır yani, hiç bir zaman annemnan babamın boşanma sebebinin ben olduğunu düşünmedim. Sebep her zaman ikisinin aptallığı falan oldu. Ki öyleler. Geçen hafta annemin babama yazdığı bir defter buldum. Hani kilidi olan defterlerden. Defteri de babamın ofisindeki dolapta buldum o ayrı olay. -,-
Defteri açtığımda çıkan ilk sayfa 1 Kasım 1994 ! Benim 2. yaş günüm. Sevgili anneciğim ise babamın ne kadar iyi biri olduğundan bahsetmiş, ama arada da kendi mutsuzluğunu eklemiş cümlelerinin aralarına. Ne kadaaarrr güzel bir doğum günü hediyesi olmuş bana o zaman. Daha sonraki sayfaysa 24 Haziran 1996. Gören deycek 2 sene de bir yazar. Onda da '93 yılından beridir zaman zaman ayrılmak istediğini düşündüğünü yazdı. Bir da bana anlatıldığı kadarıyla, ki kendi anlattı, aralarındaki sorunlar son zamanlarında gerçekleşmiş. Bunlar da '99 yılında ayrıldılar. Ve '99 yılına yaklaştıklarına başlamış sorunlar falan diye anlatıldı bana. Ama olayın gerçek yüzü, anacığımın benim doğduğumdan itibaren olan mutsuzluğu, monoton hayatı vesaire vesaire.

Bunları okuduktan sonra da kendimi suçlamadım boşanmaları ile ilgili. Ve halen daha ikisinin aptallığı diye düşünürüm. Biraz akılları olsa, denerlerdi kardeşim. Oyun değil bu evlilik. Bir kere kalkıştıysan, her ne problemin olursa olsun, çözmeye çalışarak devam edecen. Madem mutsuzsun, çocuk yapmadan bitirecen bu işi. Çocuk yaptıysan, bir defa şans verecen, eğer olmazsa ayrı yollara gidin.

Akşam akşam sinirlerim bozuldu işte. -,-